நேற்று இருபத்தைந்து வருடத்திற்கு முந்தைய பழைய பெட்டியை எடுத்துப் பார்க்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. காரணம் கால்ச்சட்டை கிழிந்தது, எதாவது அதில் இருக்குமா என்று நீலா கேட்டதன் விளைவு. பழைய சட்டைகள் அடுக்கியிருந்தது. வாழ்நாளில் மேல்ச்சட்டைப் பிரச்னை வராது என்றே நினைக்கிறேன். பாண்ட் கிடைக்கவில்லை. சொல்ல வந்த விஷயம் வேறு.
இந்தப் பெட்டி முதலில் படிப்புக்காக வெளியூர் புறப்பட்டபோது வாங்கியது.அக்காலங்களில் பெரியமனிதரின் அடையாளம் சூட்கேஸ் என்று சொல்வார்கள். கூரை, ஓலைக்குடிசை இன்னும் இருந்த கால கட்டத்தில் ஒரு குட்டி கான்க்ரீட் கட்டிடம் போல் கையில் தூக்கிக் கொண்டு , சூட் போட்ட மனிதர்கள் தூக்கிக் கொண்டு வருவதால் அப்பெயரோ என்னவோ?.
அப்பா வீட்டின் நடுவில் இருந்த ஒரு இரும்புப் பெட்டியின் மேல் ஒரு சூட்கேஸ் வைத்திருந்தார். இரும்புப் பெட்டி இன்னும் புதிரானது. அந்தக் கால MGR , சிவாஜி படங்களில் வரும் வில்லன் யாருக்கும் தெரியாமல் உடைத்துக் கொள்ளையடிக்க முயற்சிக்கும் அதே மாடல். அதுவே அதன் கவர்ச்சிக்கும் காரணம். அப்போது வாடகையில் இருந்த போது வீட்டுக்காரர் விட்டுச் சென்றது. ஏன் விட்டுச் சென்றது என்றால் அது கீழிருக்கும் கருங்கல்லில் சிமெண்டு வைத்து பூசப் பட்டது. எப்படியாவது அதை திறந்து பார்த்துவிட வேண்டும் என்பது என்னுள் இருந்த வேட்கை. சும்மா வரும்போது போகும்போது , அதிலிருக்கும் இரு கதவின் மேல் , குத்தும் தொனியில் இருக்கும் இரு கைப்பிடிகளை பிடித்துத் திருகி ஆட்டாமல் நாங்கள் செல்வதில்லை. பூட்டு எங்கிருக்கிறது என்று ஊகிக்க முடியாத இடங்களில் எல்லாம் இருக்கும். அது திறக்கும் போது மட்டுமே தெரியும். எப்போதெல்லாம் ஓனர் வருவாரோ, அப்போதெல்லாம் அதை அவர் சாவிகளைப் போட்டு ஆற அமரத் திறப்பார். என்னுடைய கழுத்துக்கு மேல் உயரம் இருக்கும். முழங்கால் அளவு திண்டின் மேல் நிற்கும். நடுவில் சாவித் துளை போக, மேலே கீழே என நாலு புறமும் கீல் போன்ற ஒரு தள்ளும் பூட்டு இருக்கும். அதை ஆப்பு போல் அடித்துக் கழட்ட வேண்டும். அது போக இரண்டு கதவிலும் தனியே பூட்டுகள் இருந்தன. திறந்தவுடன் கதவின் அளவுக்கு மஹாலட்சுமி கையில் இருந்து காசுகள் கீழே இருந்த குடத்தில் கொட்டிக்கொண்டு இருந்தது. அவ்வளவு தங்கக் காசு இல்லை. உள்ளே இன்னொரு கதவில் ஒட்டியிருந்த படம், அப்புறம் அதன் உள்ளே பேப்பர் கத்தைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தார். என்னை அப்புறம் போக விரட்டி விட்டார்.
இந்த இரும்புப் பெட்டியின் மேல் அப்பாவும் அவர் பங்குக்கு ஒரு சூட்கேஸ் வைத்திருந்தார், அவருக்கு சரியாய் கால் எட்டாது. எப்போதும் கால் எட்டியும் எட்டாத நிலையிலுமேயே அந்த சூட்கேசை கையாண்டார். இது இருந்த இடம் அந்தகாலத்தின் பணம் இருந்த இடத்தின் ஒரு குறியீடு என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. எட்டியும் எட்டாமலும். பூட்டிய இன்னொரு லட்சுமியின் மேலே நின்று கொண்டிருந்தது. கை எட்டும் தூரம் , ஆனால் எளிதில் சிக்காத ஒன்று. அப்பா பெட்டியை பூட்ட மாட்டார். ஆனால் கிளறினால் கோபிப்பார். பக்கத்தில் படுக்கை அடுக்கிலோ , இல்லை இந்தப் பக்கம் தையல் மெஷினிலோ ஏறி நின்றால் சாவகாசமாய்ப் பார்க்கலாம். அதனுள் என்னைக் கவர்வது அவர் சேர்த்து வைத்திருக்கும் சாப்பாடு , ஸ்னாக்ஸ் டோக்கன்கள். இதை ஏன் இவ்வளவு ஓவர் பாலன்ஸ் வைத்திருக்கிறார், வாங்கிக் கொடுத்து காலி செய்தால் என்ன என்று தோன்றும். மிளகுச் சேவும், காராபூந்தியும், மிச்சரும் அதைப் பார்த்ததும் மனதில் வந்துபோகும். பொட்டலத்தில் கொடுப்பார்கள். அவர் பழைய சம்பள பில்கள் இருக்கும், அது போக டைரிகள் இரண்டு மூன்று இருக்கும். இவை ரன்னிங் டைரிகள் என்ற பிரிவின் கீழ் வரும்.
இதற்கும் மேல் இருக்கும் பெட்டியில் பழைய ஆர்கைவ்ட் டைரிகள் இருக்கும். நான் படித்த அளவில் மேலே சொன்ன இரண்டு டைரிகளுக்கு இடையில் இருக்கும் வித்தியாசம் ஒன்றே. ஒன்று பரணில் பெட்டியில் இருக்கிறது, மற்றொன்று கீழே பெட்டியில் இருக்கிறது. மற்றபடி எல்லாமும் பணவிவரனை மட்டுமே.
எப்போதும் உ போட்டு ஆரம்பிக்கும் மாதக் கணக்கு. அடுத்தது வெங்கடாசலபதி ரூ 1. அப்புறம் வாடகை , பால் , மளிகை, மாத வட்டி, நம்முடைய வயதை ஒட்டி பஸ் பாஸோ, மெஸ் பீஸோ, புத்தகமோ, துணியோ. முதலில் வரவு , கடைசியில் கூட்டி செலவு. பெரும்பாலும் இரண்டு இலக்க எண்கள், ஒரு சில மூன்று இலக்க எண்கள், எப்போதாவது நான்கு இலக்க எண்கள். பூதமாய் சாமியாய் நான்கு ஐந்து இலக்கங்கள் எங்காவது பக்கங்களில் நுழைந்து , பல மாதங்களில் இடைவிடாமல் சீராக மூன்று இலக்க எண்களால் தேய்த்து கரைக்கப்படும் . தேய்த்து என்பதை மன்றாடல் என்றும் சொல்லலாம். சிறிய இலக்கம் பெரிய இலக்கத்திடம் மண்டியிடல். இல்லை கரையும் , கரைக்கும் ஆலாபனை. இல்லை, தோற்கடிப்பது என்பதே சரி. பின்னால் இருந்து படித்தால் ஒரு ஆற்றின் ஆரம்பம் துளி என்று என்பது புரியும். ஆம், துளி வெள்ளங்கள்.
நாட்குறிப்பில் நடுவில் அங்கங்கே சம்பவங்கள் தேதியில் கோர்க்கப்படும். இன்று பையன் பத்தாம் வகுப்பு ரிசல்ட் வந்தது என்று ஒரு வரி. மேலே கீழே ஒன்றும் இருக்காது. மனதில் எண்ணிச் சேர்க்க வேண்டும். சம்பவங்கள் தேதியில் சரியாக இருக்கும். மாதக் கணக்குகள் அவரே உள்ளே ஒரு வரிசையில் எழுதி இருப்பார். பேப்பர் சிக்கனம். மற்றபடி எல்லாமும் முகவரிகள். அடியில் எல்லாம் சிதறிய சில்லறைகள், அப்புறம் ஒரு தோல் பர்ஸ். உள்ளே மடித்த புது நோட்டுகள் சில. இது மனதிற்கு ஒரு சவால், என்ன இல்லாமல் போனாலும் எடுத்துச் செலவளிக்கக் கூடாத புது நோட்டு. பேங்க் பாஸ்புக் ஒன்று. அப்போதெல்லாம் சம்பளம் என்பது கையில் கொடுப்பார்கள். சம்பள பில் பக்கவாட்டில் நீண்டு போகும் ஒரு காகிதத்தில் அச்சாகியிருக்கும்.
இன்று ஒரு சில டைரிகளை எடுத்துப் பார்த்தால் ஒரு நீண்ட கதை போல் இருக்கிறது. மேலோட்டமாக ஒரு நாமாவளி படிப்பது போல் இருக்கலாம். லலிதா சஹஸ்ரநாமம் ஆயிரத்திற்கு கவிதையாய்ப் படித்து சித்பவானந்தர் ஒரு பெரிய புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். எங்கோ ஒரு கொத்தனாரோ, ஆசாரியோ பெயர் வந்தால் எங்கோ மனதை தூக்கிக் கிளப்பிவிடுகிறது. ஒவ்வோர் மாதமும் உருண்டு பிரண்டு தள்ளி, இருக்கும் இடம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம். வாழ்வு என்பது நீண்ட பயணம், தனிப்பட்ட ஒன்றல்ல என்று தெரிகிறது. எங்கோ தேவைப் படும் வட்டிக்குக் கொடுத்தவரும் நம் வாழ்க்கையில் ஒரு துளி இடம்பெறுகிறார்.
அப்பாவின் பெட்டியைப் போல் சிறுவயதில் என்னை வசீகரித்த பெட்டி பெரியப்பாவுடையது. எங்கும் கையில் சூட்கேசுடன் மட்டுமே பயணிப்பார். அந்தகாலத்தின் திருவள்ளுவர் வண்டியில் பயணம் செய்பவர். வீட்டின் உள்ளே நுழைந்ததும் முதலில் வேட்டியை மாற்றி பூணலில் இருக்கும் சிறு சாவியை வைத்து பெட்டியை இருபுறமும் திறப்பார். நன்றாய் மடிக்கப் பட்ட துணிகள் குறுக்கே வார்போட்டு நிறுத்தப் பட்டிருக்கும். துணிகளுக்கு அடியில் இருந்து எப்போதும் ஒரு பிஸ்கட் பாக்கட்டை எடுப்பார். பிஸ்கட் பாக்கட் சூட்கேஸுக்காக உருவாக்கப்பட்டது என்றே எண்ணுகிறேன். மேலும் சாவியிருக்கும் இடத்தில் இருந்து பெட்டியின் பாதுகாப்பு புரிந்திருக்கும்.
Comments
Post a Comment