ஓரிரு எண்ணங்கள் - Muthu Vishwanathan

பஷீரின் பசியும் , என்னுடைய பசியும் ------------------------------------------------ சென்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு உணவு தாமதமாகி விட்டது. மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது அற்றது போற்றி உணின். சாப்பிட்டது செரித்தது தெரிந்த பின் அடுத்த வேளை உண்பவன் உடலுக்கு மருந்து வேண்டாம். செரித்ததா என்று எப்படி அறிவது? காலை எழுந்ததும் முதல் ஏப்பம் உணவின் மணத்துடன் வராமல் இருப்பது என்னுடைய அறிகுறி. மறுநாள் அப்படி ஆகி விட்டது. பல்லைத் தேய்த்துப் பின் அரை மணி மெதுவாய் ஓடினால் சரியாகும். ஆனால் நேரமில்லை. குற்ற உணர்ச்சியில் நேற்று பகலில் உண்ண வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன். வண்டி போய்க் கொண்டிருக்கும் போது இரண்டு நாள் பட்டினி போடலாம் என்று தோன்றியது. திங்கள் கிழமைகளில் பொழுது வேகமாக ஓடிவிடும். அன்று ஒரு மணியில் இருந்து மூணு வரை தொடர் மீட்டிங்காகப் போனது. ஒரு மணி வரை எப்போதும் போல் கடுங் காப்பியில் உப்புப் போட்டுக் குடித்தேன். மூன்று மணிக்கு மேல் கொஞ்சம் நிதானமாய், பட்டினியைப் எப்படி சரியாகச் செய்வது என்று படித்துப் பார்த்தேன். தண்ணீர் நிறையக் குடிக்க வேண்டும். உப்புகள் குறையும்போது மூட்டுகள் உளைய...

படிக்காத புத்தகங்கள் - tsundoku ------------------------------------------ வீடு ஓசூர் முனைக்கு நகர்ந்து ஒரு வருடம் முடிந்து விட்டது. நேற்று எல்லோருமாய்ச் சேர்ந்து ஓசூர் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றோம் . பத்து நாள் நடக்கும், நேற்று இரண்டாவது நாள். கேரட் & ஸ்டிக் பாலிசி இல்லை, கேரட் பாலிசி. போன வருடம் போனதும், சாப்பிட்டதும் பையனுக்கு நினைவிருந்தது. இந்த வருடம் அவனே 'எப்பப் போலாம்' என்று கேட்டான். கால்பந்து புத்தகம் தேடிப் பார்த்தான். சிக்கவில்லை. இரண்டு மணி நேரம் சுற்றி பத்துப் புத்தகங்களுக்கு மேல் வாங்கினேன். பாராவின் கதைசொல்லலில் மயங்கி பஷீரின் தொகுப்பு ஒன்று. என்னுடைய குறிப்பு எழுதும் திறமையைக் கூர்படுத்த, அனந்தரங்கம் பிள்ளை நாட்குறிப்புகள், வியாசனை அறிதல் போன்ற எப்போ படித்து நழுவிவிட்ட கட்டுரைகளின் புத்தக வடிவம், போன்றவை நினைவில் வருகின்றன. அவளும் ஒன்றிரண்டு வாங்கினாலும் , வைக்க எங்க இடம் இருக்கு என்று கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள். இந்தக் கேள்வியில் மறைந்திருப்பது, எல்லாம் என்று படித்து முடிப்பது என்பதும். இது எனக்கும் இப்போதெல்லாம் குத்தலாகவே இருக்கிறது. பாதிக்கு மேல் பட...

ஓட்டுநரின் இருக்கை -2 - பச்சை விளக்கு --------------------------------------------------- ஓட்டுநரின் இருக்கை -1 பச்சை விளக்கு படம் ஒரு ரயில் டிரைவரின் கதை. சிவாஜி நடித்து, பீம்சிங் இயக்கியது.  ஏ.வி.எம் சரவணன் ரயில் டிரைவரை மையமாக்கி ஒரு கதை எடுக்க விரும்புகிறார். பெயர் அகப்படாமல் தலைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, தி.நகர் ரயில்வே ஸ்டேஷனைக் கடக்கிறார். அங்கு பச்சை சிக்னலைப் பார்த்ததும் டைட்டில் தோன்றி விடுகிறது, பச்சை விளக்கு.  சிவாஜி , SSR,  அண்ணன் தம்பிகள். சௌகார் , விஜயகுமாரி. இந்த வரிசையில் யாருக்கு யார் ஜோடி தெரிந்திருக்கும். கதைச் சுருக்கம் இப்படிப் போகும். அம்மா நோய் வாய்ப்பட்டு இறந்து விடுவார். வளர்ப்பு அம்மாவும் இறந்து விடுவார். அவருக்கு மகள் விஜயகுமாரி. நாயகன் ஏழ்மையும் நோயும் கூடப் பிறந்ததா என்ற கேள்வி எழுந்து, தங்கையை டாக்டர் ஆக்க  அண்ணன்  சபதம் செய்கிறார். அண்ணன் ரயில் டிரைவர். சூழ்ச்சிகளுக்கு, இன்னல்களுக்கு நடுவில் படித்து ஒரு ஏழை டாக்டராகிறார். ஒளிமயமான எதிர் காலம். தங்கைக்கு எம்.பி.பி.எஸ் இடம் கிடைத்ததும் அவர் பாடும் பாட்டு இது. கண்ணதாசன் வரிகள்....

கேரி சோபர்ஸ்- மெட்ராஸ் பேப்பர் கட்டுரை   நல்ல எழுத்தாளன் எருமை மாடாய் இருக்க வேண்டும் என்று பாரா சொல்வார். என் அப்பா வார்த்தைகள் இல்லாதபோது எருமைப் பால் குடிச்சியா என்று திட்டுவார். இன்றும் பிள்ளைகளை அவள் எருமை என்றே திட்டுகிறாள். எருமையைக் காலன் என்றனர் பெரியவர்கள். பொறுமை, பலம், காலம் என சொல்லனைத்தும் ஏற்று ஒன்றும் தெரியாதது போல் நிற்பது எருமை. மேற்கிந்தியத் தீவு அணியை எருமைகளின் கூட்டம் என்றே சிறுவயதில் பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறென்றால் அதன் மேல் அமர்பவன் காலன். அவர்தான் கேரி சோபர்ஸ். எதிராளிகளுக்கு காலத்தை உணர்த்தியவர். ஒரு காலத்தில் டெஸ்ட் கிரிக்கெட் என்னும் கால விரிப்பில் எதிரணியினரை சுருட்டி மடக்கியவர்கள் இவர்கள் பவுலர்கள். தூக்கிய காலரும், கழற்றிய பட்டன்களுமாக, பேட்ஸ்மேன் களத்தில் இறங்கும் போதே, எதிரணி பந்து வீச்சாளருக்கு கிலி ஏறி விடும். சோபர்ஸ் பற்றிய என் மெட்ராஸ் பேப்பர் கட்டுரை இங்கே. https://madraspaper.com/cricket-gary-sobers/

அன்றாடக் குறிப்புகள் - வேலையும் உடலும் ------------------------------------------------------ உடற்பயிற்சியும் செய்யும் வேலையும் ஒன்றாகி விட்டால் நேரம் மிச்சம். முன்னால் சைக்கிளில் வேலைக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். போக வர இரண்டு மணி நேரம். இப்போது தொய்வு விழுந்ததில் இருந்து திரும்ப ஆரம்பிப்பது மலைப்பாய் இருக்கிறது. இது மழைக் காலம், வழியில் விளக்குகள்,இல்லை நாய்கள் உண்டு. சைக்கிளில் ஜாமில் சிக்குவது இன்பமல்ல. சைக்கிளில் ப்ரேக் என்ன செய்தாலும் சரியாக வருவதில்லை. புதுசு தான் வழி போல் தெரிகிறது. இப்படி மனம் வழிக்கு வருவதாய் இல்லை. சைக்கிள் உடற்பயிற்சி என்பதை விட, எனக்கு யோசிக்கும் இடம். இது போகட்டும். வேலைக்கு மெட்ரோவில் போய் வீடு வந்தால் தானாக நடையளவு ஏழு கிலோமீட்டர் காண்பிக்கும். இடையில் இருக்கும் கப்பன் பார்க் மதிய நடை சேர்த்து இந்தக் கணக்கு. இது இரண்டரை கிமீ. காலையில் நேரச் சிக்கல் இல்லை என்றால், முந்தைய நிறுத்தத்தில் இறங்கி, விதான் சௌதாவின் வெண்கலக் குதிரைச் சிலைகளைப் பார்த்தபடி நடப்பது. இது ஒரு கிமீ. நல்ல காற்றும் வெயிலும் இலவசம். எல்லா நாளும் முடியாது. ஒரு சில நாள்களில் காலாற கமர்ச...

ஓட்டுநரின் இருக்கை -1 --------------------------------- சிறு வயதில் இருந்தே ஓட்டுனர்கள் மேல் எனக்கொரு பித்து இருந்திருக்கிறது. ஊரின் கோயில் அருகில் மின்வாரிய அலுவலகம் இருந்தது. மூங்கில்த் தப்பை அழியுடன் அகலமான பண்ணையார் வீடு போல் இருக்கும். இரண்டு நீளமான சுவரால் பிரிக்கப்ட்ட தாழ்வாரங்கள் உண்டு. மேஜை நாற்காலிகள் போட்டு கிளார்க்குகள் அமர்ந்து இருப்பார்கள். இங்கு உச்சிமாகாளி என்று ஒரு வயர்மேன் வேலை பார்த்தார். இருட்டாய், கரடு முரடாக இருப்பார். அவரைக் கண்டால் எனக்கு பயம். பின்னர் அவர் சிறுவர்களிடம் விளையாட முயற்சிக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அவர் விளையாட்டு என்பது விதையைப் பிடிக்க பையன்களை விரட்டுவது. அந்தக் கால கிராமங்களில் இப்படி ஒரு விதைப் புரட்சி இருந்தது. தெருவில் சிறுவர்கள் நடக்க முடியாது. இது ஒரு விளையாட்டு. இந்த அலுவலகத்திற்கு சாதனங்கள் ராஜபாளையத்தில் இருந்து ஜீப்பில் அல்லது லாரியில் வர வேண்டும். ஜீப்பில் J.E வந்திருக்கிறார் என்பார்கள். அன்று சிரிப்பே இல்லாமல் வேலை பார்ப்பார்கள். ஜீப் டிரைவர் எனக்குப் பிரியமானவர். அப்போதெல்லாம் டிரைவர் இருக்கையில் உட்கார முடிவது கடவுளைப் பார்த்த ம...

https://madraspaper.com/ai-lending-thought-process/